Nowe wytyczne dla dachów płaskich

Ocena: 0
2712
Niemieckie wytyczne wykonywania i uszczelniania dachów płaskich są od lat pierwowzorem dla międzynarodowych  wytycznych IFD Guidelines for Design and Application of Roof Waterproofing – Flat Roof Guidelines. Zmiany i aktualizacje niemieckich wytycznych następują regularnie co 5 do 9 lat. Ostatnia obowiązująca nowelizacja weszła w życie w październiku 2008 roku i zastąpiła wydanie z września 2003 roku.

Od roku na rynku niemieckim mamy więc nowe, bazujące również na normach europejskich wytyczne, które wprowadziły dużo zmian, jak również zamieszania wśród wykonawców i producentów.

Zmiany w normach wykonawczych pociągnęły również za sobą zmiany norm materiałowych, co doprowadziło do wielu niejasności w klasyfikacji materiałów używanych przy wykonawstwie dachów płaskich. Problemy te zostały spowodowane niesprecyzowaniem takich norm, jak na przykład norm ustalających kryteria pomiaru materiału, itp.

W artykule wymienię najważniejsze zmiany, postaram się wyjaśnić ich znaczenie i przewidzieć konsekwencje dla rynku polskiego.

Nowa struktura podziału dachów
Podstawową zmianą jest nowa struktura wytycznych opierająca się na podziale dachów według norm E DIN 18531/18195/1055-4. Podział ten wygląda następująco:
  • dachy nieużytkowe,
  • dachy użytkowe.
Dachy nieużytkowe to dachy płaskie lub pochylone, jak również dachy pokryte warstwą zieleni ekstensywnej.

Dachy użytkowe to dachy lub powierzchnie podlegające zwiększonym obciążeniom, jak balkony, tarasy i dachy pokryte warstwą zieleni intensywnej.

Pojęcie „dach” obejmuje tutaj wszystkie warstwy wpływające na funkcjonowanie tej części budowli, zarówno w nowych budowlach, jak i remontach.

Podział obciążeń
Obciążenia lub oddziaływania na dachy zostały podzielone na oddziaływania mechaniczne i termiczne, a te z kolei na umiarkowane i o dużym wpływie.


Obciążenia mechaniczne o dużym wpływie, oznaczone jako „stopień I” to:
  • wpływy wynikające z konstrukcji i rodzaju podłoża,
  • podłoża z płyt betonowych i nierówności nimi spowodowane,
  • podłoża z twardych termoizolacji, jak np. XPS, które przez ruchy materiałowe mogą mieć wpływ na hydroizolację,
  • warstwy nośne z blach trapezowych,
  • podłoża z desek lub materiałów drewnopochodnych, znajdujące się bezpośrednio pod hydroizolacją,
  • obciążenie przez zamocowania łącznikami,
  • obciążenie przez miękkie podłoża, jak np. wełnę mineralną,
  • obciążenie związane z pracami na dachu, jak inspekcje zielonych dachów, konserwacja urządzeń, itp.,
  • stare pokrycia, na których bezpośrednio położono nową hydroizolację.
Obciążenia mechaniczne umiarkowane „stopnia II” to oddziaływania niezaliczone do „stopnia I”.

Obciążenia (oddziaływania) termiczne
Wszystkie dachy są wystawione na działanie temperatur z zakresu od ok. –20°C do +80°C. Obciążenia te zostały podzielone na dwie grupy:
  • na obciążenia o dużym (wysokim) wpływie temperatury, określane jako „stopień A”, wystawione są hydroizolacje bez dodatkowej ochrony powierzchni zewnętrznej, bezpośrednio narażone na wpływy temperatury,
  • na obciążenia o umiarkowanym oddziaływaniu temperatury, określane jako „stopień B” to hydroizolacje pod dachami odwróconymi, balastowymi lub zielonymi, czyli takie, w których warstwa hydroizolacyjna jest chroniona przez inne warstwy.
Na podstawie powyższych klasyfikacji norma E 18531-4 rozróżnia 2 kategorie dachów: K1 i K2.

K1 to dachy z tzw. konstrukcją standardową, przy minimalnych obciążeniach.

K2 to wszystkie inne dachy użytkowe, o zwiększonej używalności, obliczone na bardzo długą żywotność, posiadające niski kąt nachylenia, itp.

Pierwszym przykładem konsekwencji podziału materiałów na K1 i K2 jest ich użycie przy nachyleniach dachu.

Dachy o nachyleniu poniżej 2% i 1% w obrębie odpływów mogą być wykonane przy zastosowaniu dodatkowych zabezpieczeń wyłącznie z materiałów grupy K2. 

Konsekwencje podziału dachów na klasy K1 i K2 są następujące:
  1. podłoża dachów:
przy doborze blach trapezowych przy maksymalnym ugięciu 1/300 wolno stosować tylko materiały klasy K1. Materiały klasy K2 stosować można do maksymalnych ugięć 1/500.
Minimalna grubość blachy przy K2: 1,00 mm;
  1. nachylenie dachu:
dachy o nachyleniu poniżej 2% i 1% w obrębie odpływów mogą być izolowane, przy zastosowaniu dodatkowych zabezpieczeń, wyłącznie z materiałów grupy K2;
  1. dobór materiałów:
    w zależności od rodzaju dachu należy stosować wyłącznie materiały według klasyfikacji K1 i K2.

Dla przypomnienia, dachy o wysokim obciążeniu mechanicznym to:
  • wszystkie dachy na których mocowane mechanicznie hydroizolacja położona jest bezpośrednio na podłożu betonowym, na termoizolacjach twardych (XPS) i miękkich (wełna mineralna), na deskowaniu lub płytach OSB, na konstrukcjach z blach trapezowych.
  • dachy zielone,
  • dachy narażone na szkody mechaniczne, jak np. odśnieżanie w trakcie renowacji, gdzie bezpośrednio na istniejącej hydroizolacji układana jest nowa warstwa.
Dla przykładu: izolacje tarasów mogą być wykonywane wyłącznie materiałami klasy K2.

Także materiałami klasy K2 wykonywać należy obróbki i wykończenia wszystkich detali dachu, do których dostęp w celu renowacji jest trudny lub gdy ich funkcjonowanie narażone jest na szkody lub obciążenia mechaniczne. 


Konsekwencje dla konstrukcji i doboru materiałów


Klasyfikacja na podstawie grubości materiałów
Wykonawcy na rynku niemieckim mają również duże problemy z prawidłową klasyfikacją materiałów K1 i K2.

Jak okazuje się w praktyce, sama tabela zastosowań hydroizolacji nie wystarcza (problem dotyczy głównie hydroizolacji jednowarstwowych).

Chodzi tu bowiem głównie o klasyfikację na podstawie grubości materiałów. Klasyfikacja ta dokonywana jest na podstawie normy europejskiej EN 1849-2. Norma definiuje pojęcie „grubości deklarowanej“ materiału. Grubość deklarowana to efektywna grubość wszystkich warstw jednego materiału. W normie występuje również pojęcie „grubości użytkowej”.

Tabela klasyfikacji na podstawie normy DIN 18531 przyjmuje grubości materiałów bez laminatu lub warstwy kleju. Jednakże zgodnie z normą EN 1849-2 do grubości użytkowej należy jednak wliczać również te warstwy – uwzględniana jest więc np. warstw kleju w przypadku, gdy ten składnik jest konieczny do spojenia warstw (np. na zakładach) i gwarantuje szczelność całego pokrycia.

Natomiast do grubości użytkowej nie są wliczane laminaty spodnie, jak np. włóknina.

Jak widać na podstawie powyższych przykładów, nawet dla przyzwyczajonych do rygorystycznych wymogów prawnych niemieckich dekarzy nowelizacja wytycznych dla dachów płaskich  sprawia dużo kłopotów i dostarcza wielu znaków zapytania.


Przykłady połączenia połaci ze ścianą z zastosowaniem materiałów klasy K1 (z lewej) i K2 (z prawej)

Podsumowanie
Jak przełożą się te normy na wymagania polskiego rynku trudno jest w tej chwili określić, ale patrząc na coraz bardziej wzrastające wymagania polskiego rynku i znaczenie norm europejskich, a zarazem niemieckich, trzeba liczyć się z  szybkim wejściem w życie tych przepisów.

Z mojego punktu widzenia ważna jest dzisiaj świadomość, że nie tylko doskonała jakość wykonania dachu płaskiego, ale również odpowiedni dobór materiałów gwarantują długotrwałą szczelność i funkcjonalność dachu.

Witold Okoński
Phoenix Dichtungstechnik GmbH
Członek Stowarzyszenia DAFA


Źródło: Dachy, nr 8 (128) 2010
PODZIEL SIĘ:
OCEŃ: